سطوح عمومی بازار مد و لباس

سطوح عمومی بازار مد و لباس

سطوح عمومی بازار مد و لباس

سطوح عمومی بازار مد و لباس؛ بازار مد یک صنعت عظیم  با تنوع برندهای مختلف است و همه آنها انواع مختلفی از محصولات ، محدوده قیمتی ، نکات برجسته، شخصیت انسانی متفاوت و بسیاری از ویژگی های منحصر به فرد دیگر را به این صنعت ارائه می دهند.

نگاه کردن به کل بازار مد به طور کلی می تواند بسیار پیچیده باشد ، با این حال تقسیم بازار به سطوح  مشخص، میتواند در مقایسه واضح تر برندها و محصولات آنها به ما کمک کند.

بازار مد را می توان در 7 سطح تقسیم کرد؛

Haute Couture, Luxury Fashion, Bridge Brands, Diffusion Lines, High Street, Fast Fashion and Econom

سطوح عمومی بازار مد و لباس

این 7 سطح بازار مد را به اجزای کوچکتری تقسیم می کند و برندها به صورت جداگانه بر اساس عناصر مختلفی از جمله طراحان ، محدوده قیمت ، مصرف کنندگان ، سطح دسترسی و غیره در هر سطح قرار میگیرند.

تجزیه و تحلیل هر یک از این سطوح از نزدیک نشان می دهد که چه برندهایی در کدام بخش میتوانند باشند.

چرا میگوییم ” سطوح عمومی بازار مد و لباس ” ؟

به دو دلیل اول اینکه آیتم های کیفی و کمی هر گروه در طول زمان تغییر میکنند و دوم اینکه کیفیت صنعت مد در کشورهای مختلف بر روی تعریف هر گروه تاثیر گذار است، بنابراین این سطوح را به عنوان سطوح عمومی در نظر میگیریم. 

سطوح عمومی بازار مد و لباس
سطوح عمومی بازار مد و لباس

سطح اول Haute Couture

بالاترین سطح بازار ، که در نوک هرم مد قرار دارد ،برندها Haute Couture هستند.

قدمت Haute Couture به قرن نوزدهم برمی گردد و در پاریس ایجاد شد است، این یک سطح حرفه ایی با قوانین سخت است یعنی برندهایی میتوانند در این سطح قرار بگیرند که پنج شرط اصلی وزارت صنایع فرانسه و تائیدیه سه انجمن مد فرانسه را داشته باشند.

با توجه به این معیارهای سخت ، طراحان مد یا خانه های مد زیادی نمی توانند به عنوان سطح  Haute Couture طبقه بندی شوند و بنابراین فقط یک لیست مختصر از برندها هستند که در این سطح قرار میگیرند.

Chanel ، Christian Dior ، Versace ، Valentino نمونه هایی از آنها هستند.

این سطح متشکل از لباس های مجلل سفارشی دوزی است که “از ابتدا تا انتها با دست ساخته شده اند” ، از پارچه با کیفیت بالا و گران قیمت گرفته تا خرجکارهای اختصاصی و اکسسوری های لوکس و گران بها و غالباً هم غیر معمول هستند، و همچنین با دقت بسیار زیاد به جزئیات دوخته شده اند و توسط مجرب ترین طراحان ( که این تعداد این طراحان یکی از اون 5 قانون صنعت مد فرانسه هستش) .

اگرچه بسیاری از مردم تمایل دارند که این نوع محصولات را در کمد لباس خود داشته باشند ، اما واقعیت این است که نمیتوانند از پس هزینه های آن بر بیایند و اگر هم بتوانند فقط هزینه نیست پذیرش خانه های مد هم افراد محدودی را در لیست خود جای میدهد.

خریداران اصلی این سطح بیشتر از کشورهای روسیه ، چین و برخی کشورهای خاورمیانه هستند.

جالب است بدانید برندهای قرار گرفته در این سطح سود زیادی از محصولات خود ندارند و حجم بالای گردش مالی آنها ناشی از مواد اولیه گران قیمت و دستمزدهای تولید (قیمت تمام شده) است و نه حاشیه سود آنها. اما شاید بپرسید پس سود آنها در چیست ؟

در پاسخ باید گفت در محصولات جانبی مانند عطر، لوازم آرایشی، اکسسوری ها، خدمات و سرویس های ویژه و غیره.

سطوح عمومی بازار مد و لباس

سطح دوم Luxury Fashion

مقام دوم در هرم بازار مد ، Luxury Fashion ها هستند.

این سطح شامل برندهایی با کیفیت بالا است که بیشتر آنها متعلق به سه گروه اصلی طراحان مد است ؛

 LVMH ، Kering و Richemont

بر خلاف بردندهای Couture ، لباسهای Luxury Fashion بیشتر از اینکه دست ساز باشند تولید صنعتی می شوند، اما تولید انبوه نمی شوند.

بنابراین همچنان محدودیت دسترسی دارند ( محدودیت دسترسی از سمت برند بر اساس سگمنت مشخصی از بازار انجام میشود).

قیمت محصولات مد لوکس در کشورهای مختلف (بر اساس سطح صنعت مد و نوع محصول) متفاوت است ، اما با توجه به نوع تولید، قیمت یک محصول لوکس به اندازه یک محصول کوتور زیاد نیست.

بزرگترین گروه مصرف کننده محصولات لوکس از چین است.

بازار مد لوکس در جهان بیشتر تحت تاثیر خانه مد فرانسوی ، Louis Vuitton است ، که به عنوان یکی از ارزشمندترین برندهای لوکس در سراسر جهان شناخته میشود.

سایر نام های تجاری Luxury Fashion معمولاً آنهایی هستند که در نمایشگاه بزرگ هفته مد شرکت می کنند و شامل نام هایی مانند Hermes ، Gucci ، Prada و Burberry می شود.

سطوح عمومی بازار مد و لباس

سطح سوم Bridge Brands

سومین سطح بازار مد به نام Bridge Brands شناخته می شود و اینها شامل برندهایی است که پایین تر است Luxury و بالاتر از High Street قرار دارند و برای ایجاد فاصله بین این دو ایجاد شده اند.

برندهای بریج در دهه 70 ایجاد شد ، زمانی که فضایی در بازار برای پوشاک ایجاد شد که بتوان محصولات صنعتی باکیفیت و با قیمت مناسب تولید کرد.

برندهای بریج برای کسانی مناسب است که ممکن است نتوانند اقلام لوکس مد را خریداری کنند ، اما همچنان می خواهند محصولی با کیفیت خریداری کنند.

برخی از نمونه های برندهای بریج شامل نام هایی مانند Reiss ، Whistles ، Jaeger ، Ted Baker ، Cos و بسیاری دیگر است.

همه آنها طیف وسیعی از پارچه ها، اکسسوری های ساده و مینیمالیستی را ارائه می دهند که با ارائه بالاترین کیفیت ممکن در محدوده قیمت مقرون به صرفه تمرکز می کنند.

Diffusion-Lines

سطح چهارم Diffusion Lines

برندهای Diffusion Lines در مرکز سلسله مراتب بازار مد قرار دارند.

مشابه برندهای بریج ، برندهای داخل این دسته هم  پُلی بین سطح  high street و لوکس ایجاد می کنند ، اما تفاوت این است که این سطح بیشتر توسط خود برندهای لوکس برای تصاحب بازار بزرگتر و محصولات باکیفیت معادل محصولات اصلی ولی با قیمت مقرون به صرفه  ایجاد میشوند.

همانند سطح بالایی این سطح هم تولید صنعتی دارد، اما همچنان به صورت انبوه تولید نمی شود و این خطوط معمولا تنوع بیشتری نسبت به لاین لوکس ارائه می دهند.

این مارک های Diffusion مارک های لوکس غیرقابل دسترسی را برای مخاطبانی که مایل به پوشیدن مدل هایی از یک برند لوکس هستند اما لزوما نمی توانند از محصولات لاین اصلی خرید کنند در دسترس است.

تفکر حاکم بر این سطح این است که جوان هایی که نمیتوانند از عهده هزینه لاین لوکس برآیند به سمت این لاین بروند و به برند مورد نظر وفادار شوند تا در زمانی مناسب بتوانند از محصولات لاین لوکس خرید کنند.

این خطوط ثانویه یک گام عالی برای خرید یک محصول لوکس است.

بسیاری از برندهای لوکس که در حال حاضر این لاین را نیز دارند با نام جدید آن را ارائه میکنند؛

SEE توسط Chloe ،

RED توسط Valentino ،

DKNY توسط Donna Karen ،

CK توسط Calvin Klein ،

Mui Mui توسط Prada

و Versus توسط Versace.

علاوه بر اینها ، برخی از برندها هم هستند که لاین های چندگانه برای این سطح دارند.

به عنوان مثال ، آرمانی دارای چهار خط پخش مختلف تحت برند خود است و برای سنین مختلف و بودجه های مختلف نیز مناسب است.

High-Street

سطح پنجم High Street 

در حال حرکت به سمت پایین تر هرم هستیم ، که در آن High Street وجود دارد ، که در اوایل دهه 1900 در عصری تاسیس شد که زنان عمدتا در خانه می ماندند و از فرزندان خود مراقبت می کردند.

در تلاش برای ارائه یک تجربه جدید و هیجان انگیز به این زنان ، فروشگاه هایی ایجاد شد. این فروشگاه ها مد محصولاتی باکیفیت و در دسترس را با طول عمر بیشتر از اقلام اقتصادی با قیمت مناسب ارائه می کردند.

با توجه به قیمت مناسب و این واقعیت که محصولات به صورت انبوه تولید می شوند تا اطمینان حاصل شود که هزینه هر یک از اقلام تا آنجا که ممکن است پایین باشد.

مارک های قدیمی High Street که در اکثر شهرها در سراسر کشور یافت می شوند شامل فروشگاه هایی مانند Marks & Spencers ، House of Fraser ، John Lewis ، Debenhams و Harvey Nichols هستند که همه آنها فروشگاه های بزرگی هستند و طیف وسیعی از محصولات مقرون به صرفه را که مناسب خیابان گردیست ارائه می دهند. 

اما در دهه های اخیر اکثر مشتریان این سطح به سمت برندهای فست فشن حرکت می کنند و در حال حاضر تعداد زیادی از برندهای این سطح با سطح بالا یا پایین کوچ کرده اند و یا فروشگاه های آنلاین راه اندازی کرده اند.

 

Fast-Fashion

سطح ششم Fast Fashion

تقریبا آخرین سطح بازار صنعت مد ، Fast Fashion است ، و سطحی است که در آن اکثر برندهای معروف و مقرون به صرفه را پیدا خواهید کرد.

شرکت های سرمایه گذاری اصلی در این سطح شامل Inditex ، H&M Group و Arcadia هستند ، و برندهای داخل آنها نیز  Topshop ، Zara ، H&M ، Primark ، Forever 21 و River Island تنها چند برندی هستند که به دلیل گردش مالی بسیار زیاد مشهور هستند ، به این معنی که آنها به عنوان برندهای Fast Fashion در نظر گرفته می شوند.

Fast Fashion یک پدیده در صنعت است که در آن روند تولید تسریع می شود تا ترندهای جدید را به سرعت و ارزان به بازار برسانند.

این اصطلاحی است که توسط کمپانی های فشن ریتیل استفاده می شود و بیان می کند که طرح ها با سرعت از catwalk و فشن شوها به فروشگاه ها منتقل می شوند تا ترندها را در دسترس عموم مردم قرار دهند.

کالکشن ها در این سطح معمولاً بر اساس آخرین ترندهای مد است که در جدیدترین هفته های مد ارائه شده است ، و یکی از اصلی ترین تمرکز این شرکت های فست مد ، ایجاد پوشاک با کیفیت است که الهام گرفته از مدل های پیش بینی شده به روز شده است. 

اما تمام فلسفه فست فشن ها سرعت است.

به طور معمول ، یک برند مد سریع به این شناخته میشود که ظرف دو هفته ترندها را در بازار موجود کند، در حالی که سایر سطوح بالایی اغلب این روند تا 6 ماه طول می کشد.

با این حال ، این برندها معمولاً برای افرادی که تمایل عمیقی به ظاهر شیک و مدرن دارند ، جذاب است ، اما آنها می خواهند این کار را به شیوه ای مقرون به صرفه انجام دهند.

Economy

سطح هفتم Economy

آخرین و مهمترین ، سطح بازار سطح اکونومی یا اقتصاد است که پایین ترین سطح سلسله مراتب مد است.

و مستقیما از خط تولید به فروشگاه ها منتقل میشود و یا به صورت عمده به فروش میرسد.

خالقان مد اقتصادی ، روندهای فصلی را به صورت هوشمندانه برای نیاز بازار توسعه میدهند آنهم بسیار مرقون به صرفه هستند تا با هزینه کمتری مصرف کنندگان خود را شیک جلوه دهند. برندهای مد اقتصادی با توجه به این واقعیت که تولید کننده محصولات به صورت عمده هستند، می توانند چنین قیمت های پایینی را حفظ کنند ، این تکنیک در واقع منجر به کیفیت پایین و طول عمر کوتاه محصولات می شود این برندها همیشه محکوم به عدم رعایت قوانین مد پایدار هستند.

یکی دیگر از معایب مد اقتصادی این است که برندهای حاضر در این سطح رشد زیادی ندارند و دائما تحت تاثیر برندهای فست فشن هستند (طبق الگوی روانشناسی سه انتخاب مصرف کننده) .

 مارک های اقتصادی معمولاً نیازهای اساسی مردم را برآورده می کنند ، اما با بودجه کمی که برندهای مد اقتصادی دارند، نمیتوانند ساختارهای پایداری داشته باشند. بنابراین برای این برندها سودمند است که بیشتر روی فروش به عموم مردم تمرکز کنند و دسته بندی های  خاصی در نظر نگیرند.

بنابراین اقلامی از قبیل لباس های کار، تاپ ، شلوار و بلوز و … از نظر تولید بهترین مزیت را خواهند داشت زیرا به احتمال زیاد بهترین فروش را خواهند داشت .

چند نمونه از برندهای این سطح Economy Fashion عبارتند از George at ASDA ، F+F در Tesco ، Tu Clothing at Sainsbury’s ، هستند.

این نوع برندها برای افرادی که زمان محدودی برای خرید لباس دارند ، ایده آل است ، زیرا می توانند این کار را در حین انجام هرکاری دیگری انجام دهند و از خرید خود پشیمان نباشند.

 

اما این همه ماجرای سطوح عمومی بازار مد و لباس نیست …

توزیع صنعت مد را می توان به اشکال مختلف توصیف کرد. یک حرکت ، یک جریان ، بخشی از عنصری از جامعه به عنصر دیگر یا موارد تفکری دیگر. اما از بین دیدگاه های مختلف دو دیدگاه یا نظریه از همه برجسته تر هستند؛

نظریه های Bubble Up یا Trickle Down.

نظریه  Trickle Down

قدیمی ترین نظریه توزیع مد است و اولین بار در سال 1899 توسط Thorstein Veblen ، اقتصاددان و جامعه شناس آمریکایی مطرح شد. ایده او بر این مفهوم بود که مدها از طبقه بالا توسط طبقه پایین تقلید می شوند. در این مدل ، سبک ابتدا توسط قشرهای بالای جامعه ارائه می شود و سپس به تدریج مورد قبول اقشار پایین تر قرار می گیرد.

این امر نه تنها در تاریخ مشهود بود ، بلکه با استفاده از برندهای طراحان “knock-off” به مصرف کنندگان طبقه پایین به مدل بالا نیز ادامه یافت.

این تأثیر یک سلسله مراتب اجتماعی را فرض می کند که در آن افراد به دنبال شناسایی افراد ثروتمند هستند و افرادی که در رأس آنها قرار دارند با افراد زیر جامعه فاصله می گیرند ، بنابراین هنگامی که مد توسط افراد زیر پذیرفته می شود ، افراد ثروتمند آن را رد می کنند و به دنبال چیزی متفاوت تر هستند.

نظریه Bubble Up Effect

جدیدترین نظریه جنبش مد است.

در این الگو ، نوآوری هم از فرهنگ های مختلف و هم از خیابان ها آغاز می شود و مدها تبدیل به یک روند می شوند.

این مدها ابتدا توسط گروه های کم درآمد پذیرفته می شوند و منتشر میشوند و نوآوری در نهایت به گروه های درآمدی بالاتر میرسند و در آنجا از مدها تغییر میکنند. بنابراین حرکت برعکس است و از پایین سلسله مراتب به بالا می رود.

 

این بود نگاه کلی به سلسله مراب صنعت مد و بازار مد و دو نگاه (دیدگاه) مختلف به آن.

اشتراک گذاری:

مطالب زیر را حتما مطالعه کنید

3 دیدگاه

به گفتگوی ما بپیوندید و دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.

دیدگاهتان را بنویسید